Προσθετική δοντιών και εμφυτευμάτων
Η προσθετική αποκατάσταση των δοντιών αποτελεί μια εξειδικευμένη διαδικασία που στοχεύει στην αποκατάσταση της αισθητικής και λειτουργικότητας του στόματος. Τα οδοντικά εμφυτεύματα, τα οποία κατασκευάζονται κυρίως από τιτάνιο, προσφέρουν μια σταθερή και αξιόπιστη λύση για την αντικατάσταση ενός ή περισσότερων ελλείποντων δοντιών.
Η εμφυτευματική αποκατάσταση περιλαμβάνει δύο βασικά μέρη:
01. Το εμφύτευμα, το οποίο τοποθετείται χειρουργικά στο οστό της γνάθου, παρέχοντας μια ισχυρή βάση.
02. Την προσθετική αποκατάσταση, η οποία προσαρμόζεται πάνω στο εμφύτευμα και αποκαθιστά τη φυσική όψη και λειτουργία των δοντιών.
Ανάλογα με τις ανάγκες κάθε ασθενούς, η προσθετική αποκατάσταση μπορεί να περιλαμβάνει:
- Μονή στεφάνη (θήκη), για την αντικατάσταση ενός μεμονωμένου δοντιού.
- Γέφυρα στηριζόμενη σε εμφυτεύματα, για την αποκατάσταση πολλαπλών δοντιών.
- Ολικές οδοντοστοιχίες σε εμφυτεύματα, για ασθενείς με πλήρη νωδότητα, βελτιώνοντας τη συγκράτηση και τη σταθερότητα της αποκατάστασης.
Τα εμφυτεύματα είναι μια σύγχρονη και αποτελεσματική λύση, σχεδιασμένη να ενσωματώνεται φυσικά στη γνάθο, προσφέροντας άνεση, ασφάλεια και μακροχρόνια αποτελέσματα.
Ανάλογα με το εξατομικευμένο σχέδιο θεραπείας η προσθετική εμφυτευματική αποκατάσταση μπορεί να είναι μια μονή στεφάνη (θήκη) (για ένα ελλείπον δόντι), μία γέφυρα στηριζόμενη σε περισσότερα εμφυτεύματα για την αντικατάσταση περισσότερων ελλείποντων δοντιών, ή διατοξικές αποκαταστάσεις για την αντικατάσταση ολικά νωδών γνάθων (δηλαδή γνάθοι στις οποίες όλα τα δόντια έχουν αφαιρεθεί).
Στις περιπτώσεις αντικατάστασης πολλαπλών ελλείποντων δοντιών, ο αριθμός των αναγκαίων εμφυτευμάτων για να στηριχθεί η προσθετική αποκατάσταση είναι μικρότερος από αριθμό των δοντιών που απουσιάζουν. Η τοποθέτησή τους γίνεται σε στρατηγικά σημεία ώστε να εξυπηρετείται η στήριξη της αποκατάστασης με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Τα εμφυτεύματα μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε ασθενείς που έχουν ήδη υπάρχουσες κινητές οδοντοστοιχίες, με σκοπό την αύξηση της συγκράτησης και σταθερότητας τους, και σε ορισμένες περιπτώσεις τη μείωση του όγκου των προσθετικών υλικών που συχνά είναι δύσκολα ανεκτά.
